خزرنومه

شهرستان شدن فریدونکنار و اما و اگرها

فریدونکنار شهرستان شد. خبری مسرت بخش که در نگاه اول همگی ما با شنیدن آن خوشحال و مسرور گشته و امیدوار به ایجاد تحولاتی چشمگیر در عرصه های مختلف فرهنگی، اقتصادی، سیاسی و اجتماعی در این دیار شدیم.

اما این حکایت گویا روی خوش سکه بود که با شکافتدن دیگر زوایای این اتفاق، روی تلخ ماجرا ما را به ورطه ای از بیم و امید سوق می دهد.

آنچه که در ماورای این اتفاق فرخنده روی داد بسیار قابل تامل است چرا که به عقیده بسیاری از کارشناسان برای ارتقاء یک شهر، افزایش حوزه های تحت نظر حائز اهمیت فراوان است. این درحالیست که فریدونکنار با منتزع شدن ناحیه دریاکنار که به عنوان منطقه ای توریستی از جایگاه ویژه ای برخوردار بود نه تنها توسعه فیزیکی نیافت بلکه با از دست دادن این قسمت بسیار مهم به نوعی دچار خودزنی گردید.

گو اینکه قبل از این نیز در چندین نوبت با مطرح شدن شرایط نامناسب، مسئولان وقت شهری و منطقه ای، عطای شهرستان شدن را به لقایش بخشیدند و حاضر به پذیرش آن نشدند. حال وقتی این اتفاق را که در آستانه انتخابات مجلس هشتم روی داد، در کنار سایر طرحهای شتاب زده در حال آغاز و بهره برداری همچون افتتاح بندر نیمه کاره فریدونکنار و کلنگ زنی جاده فریدونکنار به آمل می گذاریم، نگرانی ناشی از بهره کشی سیاسی و جناحی و شخصی از این موضوعات خاطر هر انسان ژرف نگری را تحت تاثیر قرار می دهد.

امید است کلیه مسئولان عزیز خدمت به مردم را سرلوحه فعالیتهای خود بدانند و از بهره داری شخصی از مسئولیتها بپرهیزید.