خزرنومه

با درنای سيبری بیشتر آشنا شویم

درناها از قديمي‌ترين گونه‌هاي پرندگان دنيا هستند كه عليرغم تهديدهاي انساني، تالاب بين‌المللي فريدونكنار محل امني براي زندگي آنهاست. درناي سيبري سومين گونه ناياب بعد از درناهاي فريادكش و تاج‌قرمز است كه بر اساس ارزيابي كارشناسان محيط زيست دنيا بعنوان گونه‌هاي در معرض خطر طبقه‌بندي شده است. درناي سيبري از سه جمعيت تشكيل شده است:

جمعيت شرقي اين پرندگان شامل 3000 قطعه است كه در درياچه پويانگ در جنوب چين زمستانگذراني مي‌كنند.

جمعيت مركزي اين پرندگان شامل 1 تا 3 قطعه بود كه در پارك ملي كئولادو در شمال غربي هندوستان زمستانگذراني مي‌كردند كه نسل آنها منقرض شده است.

جمعيت غربي اين پرنده نادر و زيبا شامل سه قطعه در سال 83 و طبق شواهد عینی یک قطعه در سال ۸۶ بوده كه مسيري 3700 مايلي را براي رسيدن به منطقه زمستانگذراني در تالاب فريدونكنار طي مي‌كنند و در طي اين مسير در تالاب‌هاي نارزوم قزاقستان و ذخيره‌گاه طبيعي آستاراخان روسيه در دهانه رودخانه ولگا استراحت مي‌كنند.

درناها پرندگاني تك‌همسرند و تا پايان عمر با يك نر يا ماده زندگي مي‌كنند. معمولاً دو عدد تخم مي‌گذارند كه عموماً تنها يك جوجه بزرگ شده، به مرحله پر و بال در آوردن مي‌رسند. به همين دليل است كه احياي نسل اين گونه درنا بسيار دشوار است و در هر دوره زاد و ولد، فقط يك جوجه به نسلشان اضافه مي‌شود (طبق نظر كارشناسان) زمين‌هاي كشت‌شده و تالابي و همچنين درياچه‌هاي داراي پوشش خوب گياهي و مناطق وسيع كم‌عمق آب شيرين با ميدان ديد خوب از زيستگاه‌هاي مناسب اين پرنده محسوب مي‌شود. آشيانه‌سازي را عمدتاً در لجن‌زار، باتلاق و ديگر انواع تالاب‌ها انجام مي‌دهند.

درناهاي سيبري در مناطق باز و مرتفع خشك و تالابي، معمولاً از ريشه‌هاي گياهي و غده‌ها، قورباغه‌ها، حلزون‌ها، كرم‌ها، دانه‌ها، ميوه‌هاي كوچك و در منطقه فريدونكنار از ريشه گياهي بنام اويار سلام كه به زبان محلي چور ناميده مي‌شود، تغذيه مي‌كنند.

جدي‌ترين خطري كه اين پرندگان نادر در مسير پرواز به ايران با آن مواجه هستند، شكار غيرمجاز در طول مسير مهاجرت خارج از ايران مي‌باشد.

درناها در طبيعت بطور متوسط 35 سال و در اسارت 70 سال عمر مي‌كنند.