خزرنومه

درد دلهای یک پهلوان فریدونکناری

امید ناییج از جمله قهرمانان فریدونکناری رشته وزنه برداری درکشور می باشد که تا پیش از محرومیت دو ساله ای که نصیب وزنه برداری ایران شود یکی از بهترین های اردوهای تیم ملی بود.

ناییج که در طول دوران محرومیت خود شرایط سختی را از لحاظ روحی و وضعیت مالی سپری می کرد با ارادۀ مثال زدنی خود تلاش نمود تا آمادگی خود را حفظ نموده و در شرایط مسابقه باقی بماند.

ملی پوش سابق وزنه برداری ایران پس از طی دوران مشقت بار محرومیت و با انگیزه های فراوان درصدد اثبات شایستگی های خود به مسئولین تیم ملی بود اما تلاشها و درخواستهای او مبنی بر حضور مجدد در تیم ملی و سنجش میزان آمادگی او با اقبال چندانی از سوی دست اندرکاران وزنه برداری کشور مواجه نگردید و همین امر سبب شد تا امید، ناامید از یاری همراهان سابق خود گردد.

دلشکستگی این جوان شایسته فریدونکناری از مساعدتهای داخلی و پیشنهادهای مالی مناسب باشگاههای عربی از جمله تیم القطر، وی را مجبور ساخت که در مسابقات قهرمانی باشگاههای آسیا برای این تیم وزنه زده و ضمن کسب گردان آویز نقره، تنها مدال آور کاروان این باشگاه قطری باشد. اما آیا براستی برخوردی اینچنین با یک قهرمان ملی شایسته است! آیا توجه و حفظ این سرمایه های ملی امری دشوار و ناممکن است.

به هر روی، در حال حاضر امید ناییج زمزمه های جدایی سر داده است، جدایی حتی به قیمت جلای وطن. او می گوید: « درصدد فراهم نمودن شرایطم برای حضور دائمی در قطر و وزنه زدن برای باشگاههای قطری و حتی شاید تیم ملی قطر هستم».

نویسنده معتقد است امید و امثال او شاید با کمی توجه از سوی کادر فنی و مسئولین فدراسیون، می توانند به عنوان سرمایه های کشور حفظ و با جان و دل برای این مرز و بوم پرگهر افتخار آفرینی نمایند. به امید آن روز امید عزیز.