خزرنومه

 

سلام دوستان

تو جوانی چند تا شعر به گویش مازندرانی سروده بودم که تعدادی را در زیر می نویسم:

                                         

                                    بوردنه یار

تو بوردی مه دله غم بزو بیته             روشنه چراغ نم بزو بیته

تو بوردی مه دله سو بیه خاموش         امه قشنگه لتکاره او بیته

تو بوردی هکردی مه دله تنا               مه اون مس مسه افتابه شو بیته

 

                                    ساقی دلها

بیمو ساقی دلها                  بورده غمه مه دل جا

هدا مه دل ره نشونه             بورده اشکه مچش جا

بیمو مه چشه هدا سو          هکرده مه دله رسوا

منه و وه همیشه بیمی         همینجور یک دلو یکرا

دل شونه ونسه هر سو          وقتی که وه بونه همرا

وقتی که من بومه تنا           وه دنه مه دلره گوا

 

                                    سواحی

شو بیه دباره غم بیه همرا                  غم یار بهیه دباره پیدا

غمی که وه تموم نونه ولا                  هکرده مره پیر این غمه دنیا

غمی که وه کنه مره دوا                    دنه مه مرهمه وه با نگا

سواحی چنده وه قشنگ بیمو             چتی وه بورده مه چشه جا سو

هدا افتاب مه دلره گواهی                  که وه انه موسه هر سواحی