خزرنومه

 

به نام بهترین

سلام،

          این دائی ما هم گیر داده می گه، سایت درست کردی چیزی توش نمی نویسی، حتماً یک مطلب بنویس. آخه خودش آدمی که خیلی به کارهای فرهنگی علاقمنده. برای اینکه حق کپی رایتو رعایت کنیم اسمشم آقای شعبان آزادیه. درسته که ما یه زمانی خبرنگار بودیم، روزنامه نگار بودیم، تو روزنامه ها از ما مطلب چاپ می شد، ولی تو اون مدت فهمیدیم که علاقه برای آدم نون و آب نمی شه. باید رفت تو کاری که توش پول باشه و وقتی که براش می ذاری بی ارزه. تو مدتی که کار فرهنگی    می کردیم، قرونی نصیبمون نشد که حالا بخوایم برای برگشت به اون کار، سر و دست بشکیم. خلاصه سر تون درد نیارم گفتم حالا که انقدر اصرار می کنه هم یه برگشتی داشته باشیم به علاقمون و هم یه خودی نشون بدهیم تا نگه این پسره استعدادش کور شده. و این بود داستان دوباره نوشتن ما. البته وقتی آدم وبلاگهای مردم می بینه که خاطرات هر روزشونو توش می نویسن یه خورده به این غیرت تنبلیش بر می خوره. بالاخره اونا هم کار و زندگی دارن و از پول بدشون نمی یاد. بنابراین از این به بعد اگه ما هم حالی داشتیم و چیزای نوشتنی باحالی، سعی می کنیم بنویسیم البته می ذاریمش به حساب درآمدهای معنویم!!!  پس تا بعد.